25.12.11
19.12.11
17.12.11
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΣΤΙΕΣ
Τα πράγματα πλέον έχουν αρχίσει να γίνονται ξεκάθαρα. Μέχρι πρότινως την λειτουργία των εστιών την αναλάμβαναν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα και το ΕΙΝ (Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας). Το ΕΙΝ ήταν ένας από τους πολλούς φορείς του δημοσίου που καταργήθηκαν, έτσι και με βάση τον τελευταίο νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, που ψηφίστηκε το καλοκαίρι, η διαχείριση των εστιών περνάει εξολοκλήρου στα πανεπιστήμια. Από τις 5 Νοέμβρη η διαχείριση της εστίας μας (ΦΕΕΜΠ) έχει περάσει στο ΕΜΠ (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο), μαζί με τις νέες εστίες του Πολυτεχνείου (ΝΕΕΜΠ). Σχεδόν όλα τα ιδρύματα πανελλαδικά δεν δέχονται να αναλάβουν την λειτουργία των εστιών, για τον λόγο ότι τα κονδύλια για την τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν περικοπεί κατά πολύ, φτάνοντας σε σημείο τα πανεπιστήμια να μην μπορούν να καλύψουν τις λειτουργικές τους ανάγκες (μισθοδοσία, ΔΕΗ, νερό κλπ), πόσο μάλλον και τις ανάγκες των εστιών. Ήδη το Πολυτεχνείο, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων έχουν προσφύγει κατά της κοινής υπουργικής απόφασης.
Το αποτέλεσμα είναι ότι από τις 5 Νοέμβρη και μέχρι να αναλάβουν τις εστίες, αν τις αναλάβουν τα ιδρύματα, οι εργαζόμενοι να παραμένουν απλήρωτοι, τα λειτουργικά έξοδα (πετρέλαιο, ρεύμα κλπ) να παραμένουν απλήρωτα και οι συμβάσεις με τα ιδιωτικά συνεργεία της καθαριότητας και του εστιατορίου να μην ανανεώνονται. Έτσι το επόμενο διάστημα τίθεται σοβαρά το ενδεχόμενο να μην μπορεί να λειτουργήσει η εστία μας καθώς και καμία εστία πανελλαδικά.
Σε όλα αυτά η κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας σφυρίζουν αδιάφορα καθώς σκοπός τους είναι η περεταίρω υποβάθμιση των εστιών και η ιδιωτικοποίηση της φοιτητικής μέριμνας γενικότερα. Έπειτα από την κατάργηση του ΕΙΝ το πιο λογικό θα ήταν να δημιουργηθεί ένας ενιαίος φορέας που θα διαχειρίζεται ενιαία την φοιτητική μέριμνα (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα) χωρίς την εμπλοκή πολλών φορέων και γραφειοκρατικών κολλημάτων, όπως επίσης και να χρηματοδοτείται απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ότι δεν δημιουργήθηκε ένας φορέας με αυτήν την μορφη, το οποίο ήταν πάγιο αίτημα του συλλόγου μας εδώ και χρόνια, σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Έτσι, είτε τα ιδρύματα αναλάβουν, είτε όχι την διαχείριση, το μόνο σίγουρο είναι πως θα κληθούμε να συνεισφέρουμε και εμείς σε αυτήν την κατάσταση βάζοντάς μας ανταποδοτικά κριτήρια: ενοίκια, βαθμολόγηση συμπεριφοράς, υποχρεωτικό αριθμό περασμένων μαθημάτων και άλλα τέτοια ωραία. Ήδη ξέρουμε πως ένα κομμάτι μαθητών που προέρχεται από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα δεν μπορεί να συνεχίσει στο πανεπιστήμιο. Το ίδιο θα συμβεί και με την πλειοψηφία αυτών που βρίσκονται σήμερα στις εστίες. Το μέλλον των εστιών, έτσι όπως το οραματίζονται χρόνια τώρα, είναι εστία τύπου ξενοδοχείου «La Mirage» (που βρίσκεται στην Ομόνοια), του οποίου η ανακαίνιση υπάγεται στο πρόγραμμα αναβάθμισης του κέντρου και όπου οι φοιτητές θα πληρώνουν ενοίκιο 200 ευρώ και αν επιθυμούν περαιτέρω υπηρεσίες θα πληρώνουν έξτρα. Αυτά είναι τα σχέδια τους για τις εστίες, και τα σχέδια τους για εμάς που μένουμε, όχι για πολύ ακόμα, στις υπάρχουσες εστίες, είναι «δρόμο και στα σπίτια σας».
Δημόσια και δωρεάν σίτιση-στέγαση για όλους τους φοιτητές που έχουν ανάγκη.
Καμία εστία να μην κλείσει- Καμία εστία να μην ιδιωτικοποιθεί.
Ενιαίο φορέα διαχείρισης της φοιτητικής μέριμνας, που θα χρηματοδοτείται απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό υπό τον φοιτητικό και εργατικό έλεγχο.
Πρόσληψη μόνιμου δημόσιου προσωπικού για την κάλυψη των αναγκών των εστιών.
ΑΡ.Ε.Π. - Ε.Α.Α.Κ.
15.12.11
12.12.11
Ενρίκο Μαλατέστα
Ο Ενρίκο Μαλατέστα ήταν Ιταλός αναρχοκομμουνιστής. Μεγάλο μέρος της ζωής του βρισκόταν σε εξορία και συνολικά πέρασε πάνω από 10 χρόνια στις φυλακές. έγραψε και εξέδωσε ριζοσπαστικές εφημερίδες και περιοδικά ( La Révolte, La Questione Sociale, L'Associazione, Umanità Nova, Pensiero e Volontà ) μαζί με τον Κροπότκιν και άλλους αναρχικούς.
Τα πρώτα χρόνιαΟ Μαλατέστα γεννήθηκε στην Σάντα Μαρία Κάπουα Βέτερε, στην επαρχία της Καζέρτα στη Νότια Ιταλία. Η πρώτη από μια σειρά συλλήψεων ήρθε στα δεκατέσσερά του, όταν συνελήφθη επειδή με ένα γράμμα που έγραψε, παραπονέθηκε στο βασιλιά Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ για την αδικία που επικρατούσε στην περιοχή.
Ο Μαλατέστα αρχικά σπούδαζε φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης- ωστόσο, απεβλήθη το 1871 επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση. Την ίδια χρονιά, εν μέρει από τον ενθουσιασμό του για την Παρισινή Κομμούνα και εν μέρει για την φιλία του με τον Carmel Palladino, συμμετείχε στην πολιτική ομάδα της Νάπολης για την Πρώτη Διεθνή, ενώ έγινε αυτοδίδακτος μηχανικός και ηλεκτρολόγος. Το1872 συνάντησε το Μιχαήλ Μπακούνιν, μαζί με τον οποίο συμμετείχε στην Αναρχική Διεθνή του St. Imier. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Μαλατέστα προπαγάνδισε τις απόψεις της Διεθνούς στην Ιταλια και φυλακίστηκε δυο φορές για αυτές του τις δραστηριότητες.
Τον Απρίλιο του 1887, ο Μαλατέστα, ο Κάρλο Καφιέρo, o Ρώσος Στέπνιακ και περίπου 30 άλλοι ξεκίνησαν μια εξέγερση στην επαρχία Μπενεβέντο, παίρνοντας τα χωριά του Λέτινο και Γκάλλο αμαχητί. Οι επαναστάτες έκαψαν τα φορολογικά κατάστιχα και κήρυξαν το τέλος της βασιλικής κυριαρχίας, ενώ είχαν μεγάλη λαϊκή υποστήριξη αφού ακόμα και ένας παπάς της περιοχής έδειξε τη συμπαράστασή του. Όταν έφυγαν από το Γκάλλο, συνελήφθησαν από δυνάμεις της κυβέρνησης και κρατήθησαν για δεκαέξι μήνες πριν αποσυρθούν οι κατηγορίες. Οι ριζοσπάστες, έπειτα από μια σειρά επιθέσεων στην ιταλική βασιλική οικογένεια και στους υποστηριχτές της, βρισκόταν υπό συνεχή παρακολούθηση από την αστυνομία. Ο Μαλατέστα, με το να είναι υποστηριχτής της σοσιαλιστικής επανάστασης, τέθηκε υπό παρακολούθηση παρά το γεγονός ότι οι αναρχικοί υποστήριξαν ότι δεν είχαν καμιά σχέση με τις επιθέσεις. Μετά που γύρισε στη Νάπολη και λόγω αυτών των συνθηκών, αναγκάστηκε να φύγει από την Ιταλία για να επακολουθήσει μια μακρά περίοδος εξορίας.
Εξορία
Στο Λονδίνο ο Μαλατέστα εργάστηκε ως πωλητής παγωτού και ως μηχανικός, ενώ συμμετείχε το 1881 στη συνέλευση της Διεθνούς, που γέννησε την Αναρχική Διεθνή του St. Imier.
Πήγε να πολεμήσει τους Άγγλους αποικοκράτες στην Αίγυπτο το 1882 και μυστικά επέστρεψε στην Ιταλία τον επόμενο χρόνο. Στη Φλωρεντία ίδρυσε την εβδομαδιαία αναρχική εφημερίδα La Questione Sociale (Το Κοινωνικό Ζήτημα) στην οποία εμφανίστηκε η πιο δημοφιλής του μπροσούρα, Fra Contadini(Μεταξύ Αγροτών). Ο Μαλατέστα πήγε πίσω στην Νάπολη το 1884 - αφού εξέτισε μια ποινή τριών ετών- για να περιθάλψει τα θύματα της επιδημίας χολέρας. Για ακόμα μια φορά έφυγε από την Ιταλία για να γλυτώσει την φυλάκιση, και πήγε στην Νότια Αμερική. Έζησε στο Μπουένος Άιρες από το 1885, όπου συνέχισε την έκδοση της La Questione Sociale, αναμίχθηκε στην ίδρυση της πρώτης μαχητικής ένωσης εργατών στην Αργεντινή, την Ένωση Αρτοποιών, και διαμόρφωσε τον αναρχικό χαρακτήρα των εργατικών κινητοποιήσεων στη χώρα για τα επόμενα χρόνια.
Επιστρέφοντας στην Ευρώπη το 1889, εξέδωσε εφημερίδα που ονομαζόταν L'Associazione στη Νίκαια μέχρι που αναγκάστηκε να φύγει για Λονδίνο. Για τα επόμενα οχτώ χρόνια ο Μαλατέστα έδρασε στο Λονδίνο, αλλά έκανε κρυφά ταξίδια στο Παρίσι, την Ελβετία και την Ιταλία, ενώ έκανε μια περιοδεία διαλέξεων στην Ισπανία με τον Φερνάντο Ταρίντα ντελ Μαρμόλ. Αυτή την περίοδο έγραψε αρκετές σημαντικές μπροσούρες, συμπεριλαμβανομένης της L'Anarchia. Ο Μαλατέστα έπειτα πήρε μέρος στο Διεθνές Συνέδριο Αναρχικών στο Άμστερνταμ το 1907, όπου διαμάχησε έντονα με τον αναρχοσυνδικαλιστή Πιερ Μονά για τη σχέση ανάμεσα στον αναρχισμό και στον συνδικαλισμό (Αναρχοσυνδικαλισμός). Ο τελευταίος πίστευε ότι ο συνδικαλισμός ήταν επαναστατικός και θα μπορούσε να δημιουργήσει τις συνθήκες της κοινωνικής επανάστασης, ενώ ο Μαλατέστα θεωρούσε ότι δεν ήταν ικανός. Ο Μαλατέστα πίστευε ότι οι συνδικαλιστικές ενώσεις ήταν ρεφορμιστικές και μπορούσαν να γίνουν ακόμα και συντηρητικές. Μαζί με τον Κρίστιαν Κορνέλισσεν παρέθεσαν ως παράδειγμα τα εργατικά συνδικάτα των ΗΠΑ, όπου συνδικαλιστικές ενώσεις απαρτιζόμενες από τους ικανότερους εργάτες μερικές φορές αντιτίθεντο στους λιγότερο ικανούς, για να αμυνθούν την προνομιακή τους θέση. Το 1912, μια συκοφαντική κατηγορία είχε ως αποτέλεσμα τρίμηνη φυλάκιση, και παραπομπή προς απέλαση. Όμως δεν απελάθηκε, ως αποτέλεσμα της καμπάνιας από τον ριζοσπαστικό τύπο και των διαδηλώσεων εργατικών οργανώσεων.
Η επιστροφή και ο θάνατος
Εξορία
Subscribe to:
Comments (Atom)